Xanadu

Sommige films opereren volledig binnen hun eigen wereld. Films als The Room, Holy Mountain, of Hausu, allemaal voorbeelden van singulaire ervaringen, zijn fascinerende combinaties van hun respectievelijke tijdgeest, cast en crew en presenteren een visie die compleet anders is dan de concurrentie. Vanavond, om ons seizoen in stijl af te sluiten, screenen we een film die naar mijn mening niet genoeg in deze gesprekken wordt genoemd: de on(na)volgbare, onvoorspelbare Xanadu (1980). Met Olivia Newton-John als de Griekse godin Kira, Gene Kelly (in zijn laatste filmrol) als een voormalig big-band klarinettist en Michael Beck als arme illustrator. De laatste twee proberen samen een club te openen, echter, omdat dit plan vrijwel onmiddellijk naar hun ontmoeting is ontstaan, blijkt het erg lastig te zijn om samen hiervoor een plan te trekken.

Xanadu is een oprecht belachelijke film, eentje in de “zo-maken-ze-ze-niet-meer” categorie. Bij vlagen is de dialoog een ontzettende opgave om doorheen te zitten met vaag gebrabbel van een voormalig klarinet speler over zijn gloriedagen. Dan, vrijwel onmiddellijk na zulk gewauwel, schiet de film in volledige overdrive met lied en dans, waardoor het nagenoeg onmogelijk is om bij te houden wat er allemaal gebeurt. Dit zou wel eens iets te maken kunnen hebben met het gigantische cocaïnegebruik op de set, zoals Douglas Carter Beane, auteur van het boek voor de musical wat gebaseerd is op de film, zegt: “Als je Xanadu kijkt, kan je de cocaïne op het scherm voelen.” Ook maakt Zeus een kleine verschijning. Genoeg over Xanadu, dit is er echt een die je zelf mee moet maken. Een koortsachtige cultfilm om het seizoen af te sluiten: Kom samen met ons dit kunstwerk ervaren voordat we de tent voor een paar weken sluiten. -Ruben